ساختار انتروسژل قبل و بعد از انجماد (به ترتیب نمونه‌های I و II) با روش‌های آنالیز وزنی و NMR [PMR، 13 C NMR، طیف‌سنجی NMR-ordered Diffusion-ordered (DOSY)] مورد تجزیه و تحلیل مقایسه قرار گرفت تا دلیل تأثیر منفی آن درک شود. انجماد در ظرفیت جذب انتروسژل.
نیمه های متیل سیلوکسان در نمونه های I و II با روش های PMR و 13 C NMR معادل مغناطیسی نشان داده شد . جرم مولکولی نمونه های I و II با روش DOSY برآورد شد و با دایمر حلقوی اسید متیل سیلیسیک (MM 152 Da) برای نمونه I و دایمر خطی متیل سیلیسیک اسید (MM 170 Da) برای نمونه II مطابقت داشت. فرض بر این بود که ساختار دایمر حلقوی صلب از نظر ساختاری پس از انجماد انتروسژل به دلیل پارگی یک پیوند سیلوکسان از بین رفته است. ظرفیت جذب انتروسژل به دلیل اختلال در ساختار و تغییر آبگریزی بدتر شد. تجزیه و تحلیل حرارتی نشان داد که آب در پیوند هیدروژنی با انتروسژل شرکت نمی کند.
